گاهی تو زندگیم اونقدر احساس حقارت میکنم که حتی خودمم نمیبینم و هیچکس نیست که بتونم بهش تکیه کنم و هیچکس نیست بتونه آرومم کنه

و اونوقت تنها به ذهنم چند آیه از قرآن میرسه که آروم زیر لب زمزمه میکنم و شاید هرگز به معنی دقیق این آیه دقت نکردم

وضو میگیرم و قرآن رو باز میکنم و دنبال آیه مورد نظرت میگردم

پیدا نمیکنم

قرآن موبایل رو باز میکنم و آیه مورد نظرمو چک میکنم

(الرعد – 28)

قرآن رو دوباره باز میکنم و .........

"الّذین آمنوا وتطمئنّ قلوبهم بذکر الله الا بذکر الله تطمئنّ القلوب "

"آنها (کسانی که به خدا برمی گردند)کسانی هستند که ایمان آورده اند، ودلهایشان به یاد خدا مطمئن (وآرام) است،آگاه باشید،تنها با یاد خدا دلها آرامش می یابد "

و باز موبایلم رو........

و اینبار (فجر / 27تا30)

« یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی إِلی رَبِّکِ راضِیَهً مَرْضِیَّهً فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی »

آمده است که پاداش کسی که با یاد خدا به این مقام (اطمینان) رسیده، درآمدن در سلک بندگان خدا وورود به بهشت است.

من خدا رو تنها گذاشتم یا خدا منو؟

تازه یادم میاد خدا هم تنهاییش را فریاد میزند

قل هو الله احد